Είσαι αντικανονικά, το ξέρεις;;

Φυσικά και το ξέρω! Αλλά τί θέλεις να κάνω; Άν μπορούσα θα το άλλαζα· τον κανόνα, όχι την επιλογή μου!
Χαρτογραφημένες οδηγίες έχουν οι μηχανές, όχι τα σύννεφα, βλάκα! Και τα κεφάλια σύννεφα κουβαλάνε, που πότε κάνουν στην άκρη για τη λιακάδα, και κάποτε στριμώχνονται κι αρχίζει το ψιλόβροχο. Για λίγο..

Έχεις δεί απαγορευτικά στον ουρανό; Άν ναι, θα μπορούσα και να σε λυπηθώ, αλλά με υπερνικά ο θαυμασμός που νιώθω για την αστείρευτη μου τύχη να μην έχω βρει κανένα τόσα χρόνια.

Δεν έχω φανάρια και κίνηση στο δικό μου δρόμο. Δεν έχει ποτέ συνωστισμό και καθυστέρηση.
Εσύ πάλι, για να ακολουθείς την ορθή πορεία, έχεις θυσιάσει κάθε ανοιχτό ορίζοντα και ένα μεγάλο κομμάτι από το κουρελιασμένο-πλέον- νευρικό σου σύστημα.

Ίσως δεν πάω εγώ αντικανονικά..μάλλον εσύ έχεις σταματήσει να προχωράς.

Κάθε πρωί

Όταν διαβάζω σε οδηγίες συντήρησης "φυλάσεται σε δροσερό και σκιερό μέρος" το μυαλό μου φωτογραφίζει το σπίτι μου.

Ξυπνάω μάλλον χαρούμενη..Στη σκέψη της εξορίας μου στο κέντρο της Αθήνας, οι κόρες των ματιών μου αυτόματα διαστέλλονται και για δευτερόλεπτα μετά, χάνω το φως μου. Το υπόλοιπο τελετουργικό- γιατί περί ανθρωποθυσίας πρόκειται- γίνεται σιωπηλά και μηχανικά πλέον. Κι αφού στερέψω από καλή διάθεση κι εξαντλήσω τα σχέδια απόδρασης, ανοίγω την πόρτα. Κρατάω την ανάσα μου και βγαίνω..

(Τα θαύματα γεννιούνται ανώδυνα κάποιες φορές.)

Πρωινός διαλογισμός που ξεκινάει περιμένοντας το λεωφορείο, έχει μπεί στην καθημερινότητα μου, ύπουλα, στα μουλοχτά, αφού όσες φορές κάθησα στη άλλη στάση(αυτή του λωτού)δεν τα κατάφερα..

Κάθε πρωί συναντιέμαι με τη θάλασσα. Προσποιούμαι πως πάω κοντά της, κι αυτή με πλησιάζει διστακτικά. Τις πετάω μαύρες σκέψεις, κι εκδικητικά μου επιστρέφει χαμόγελα και την αύρα της πάνω μου. Μπλοφάρω με όνειρα και πάει πάσο. Είναι πάντα σίγουρη πως έχει καλύτερο φύλλο από μένα. Κι έχει!

(Όση ώρα περιμένω το λεωφορείο, έχουν κατέβει πιτσιρίκια και γριές, ένα ασύμμετρο ανθρώπινο μωσαϊκό μέσα κι έξω από το νερό, που παρόλο που μόνο αρμονία δε θυμίζει, με γαληνεύει απίστευτα. Η ζήλια μου βράζει σ' ένα καζάνι συμπάθειας: θέλω κι εγω!!!!)

Στις μετακινήσεις μου μέσα στην πόλη, σε τρένα, λεωφορεία, ακόμα και πεζή φοράω τα ακουστικά στα αυτιά. Καμιά φορά, τα αφήνω κι όταν φτάσω στον προορισμό μου. Δεν ακούω πάντα μουσική. Είναι κατά κάποιο τρόπο ο αναπνευστήρας μου. Αρχίζουν τα μάτια μου να γεμίζουν μπλέ και πράσινο, και κάτι σκόρπιες βάρκες, κάτι ηλιοκαμμένες υπέργηρες κολυμβήτριες, και πάλι λίγο πράσινο, και σιγά σιγά χάνεται η ομορφιά και φτάνω στο τέρμα.

(Κάθε πρωί τα φιλιά σου μου λένε καλημέρα.)

Να σου πώ κάτι;

(Μέχρι να κλείσει η μπουκαπόρτα του καραβιού και να σαλπάρω για το νησί, κάθε μικρό πρόβλημα μπροστά μου θα μοιάζει με λίμνη Τιτικάκα και θα πνίγομαι κάτω από τον ήλιο..)

Οκ, το παρατράβηξα με τη μιζέρια μου, και δεν έχω τραβήξει τις κουρτίνες να φωτιστεί ο κόσμος με την ευγνωμοσύνη μου, στον ιδανικό, πενήντα τετραγωνικών και πολύχρωμο, μικρόκοσμό μου.
Ούτε ακόμα έχω σηκώσει ψηλά στα χέρια μου αυτή την αγάπη, που μωρό ακόμα, με τα μπλέ της μάτια, είναι η προστασία μου. Δε θέλει τάματα να τις υποσχεθώ, ούτε κερί χρειάζεται να ανάψω για να με βρεί. Δεν ακούει προσευχές, ακούει μονάχα τις ανάγκες μου, πριν ακόμα καλά καλά γεννηθούν και αρχίσουν να κλαίνε.
Κάθε βράδυ ζώ την αποκαθήλωση μου, και την οργασμική μου ανάσταση στο άκουσμα των κλειδιών πίσω από την πόρτα. Και όταν η σκληρή κι απάνθρωπη πόλη κοιμάται, εμείς ονειρευόμαστε ξενυχτόντας κι ακούγοντας blues..

Άν δεν ήσουν δίπλα μου, η αγάπη θα ήταν ακόμα ασπρόμαυρη, το ξέρεις;;;

Doctor Dream

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Δοκίμασα το διάβασμα μήπως βοηθήσει.. Κάτι έκανε, αλλά δε φτάνει. Σε χαπάκι δεν κάνω την χάρη (ακόμα). Η θάλασσα στα πόδια μου, αλλά το μυαλό μου γεμάτο δικαιολογίες για να την αποφύγω: τα κιλά μου,τα βράχια, τα φύκια, τα παιδάκια, οι ρακέτες.. όλα μου φταίνε.
-Φίλες δεν έχεις? Φίλους?
Έχω. Και πολλές, και καλές μάλιστα! Και φίλους επίσης. Και ανθρώπους να μιλήσω έχω, αλλά πόσες φορές πια να τους κάνω πατητές? Ποιος μου χρωστάει τις αντοχές του για να τον καβαλάω ύπουλα και αδέξια, χαζογελώντας μισοπνιγμένη, ε? Κανείς.
ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Δεν είναι η κατάθλιψη. Δε φταίει αυτή. Συγκατοικούμε πλέον τόσα χρόνια μέσα στο κεφάλι μου, που οι κρίσεις μοιάζουν με απλή παρεξήγηση για τα άπλυτα πιάτα ή το γεμάτο τασάκι. Απλά: Σηκώνεσαι, πλένεις τα πιάτα και αδειάζεις το τασάκι. Και τέλος η γκρίνια. Εγώ και η κατάθλιψη μάλλον τα έχουμε βρει. Δε φταίει, σου λέω.
Παραπονιέμαι νύχτα-μέρα, γκρινιάζω, γίνομαι ανυπόφορη ακόμα και στον εαυτό μου, μιζεριάζω λέγοντας τις ίδιες λέξεις, κατεβάζοντας τα ίδια μπινελίκια για το αφεντικό μου, για τη ρουφιάνα στο γραφείο, για την καριόλα που δε ξέρει τι θέλει από τη ζωή της και το ζητάει από μένα, για την αδικία που επιτρέπω να βλέπουν τα ανίψια μου, για το κληροδότημα της ασχήμιας που μου αφήσανε και που θα πληρώσω για να μου μείνει, για την ανάπηρη ενέργειά μου που αντλώ από τα θέλω μου και τη διοχετεύω στα λάθη μου..για όλα γκρινιάζω και παραπονιέμαι και γίνομαι ανυπόφορη και μέχρι εκεί. Δεν κάνω το βήμα. Με έχει αρρωστήσει το τώρα μου.

---------------------------------------------------------------------------------------------------
ΑΓΩΓΗ και ΦΡΟΝΤΙΔΑ
Ξυπνάω, και είναι Κυριακή. Η μάνα μου έχει απλώσει την εφημερίδα στο τραπέζι, διαβάζει όρθια καπνίζοντας κι ο καφές της είναι ήδη στη μέση. Έχει βάλει τα γεμιστά στο φούρνο, αλλά δεν έχει πετάξει ακόμα τα σκουπίδια της, κι ο δυόσμος με το κρεμμύδι κυνηγάνε τις ντομάτες περνώντας από δίπλα μου. Αυτή η κουρτίνα μοιάζει με ανάσα - μπαινοβγαίνει στο παράθυρο και δίνει ζωή σε τέσσερις τοίχους. Περπατάω ξυπόλυτη για να κάτσω στα σκαλιά της πίσω πόρτας, αχτένιστη και άπλυτη και αθώα ακόμα. Ραδιόφωνο και καναρίνι. Τόση λιακάδα και τόση μουσική, μόνο παιδί την έζησα..

Ανοιξιάτικο-Καλοκαιρινό-Παντός Καιρού

Πέντε αισθήσεις κι ένα συναίσθημα(ή αν το θες αλλιώς, τέσσερις αισθήσεις και κανένα αίσθημα..)

(Αν η αυτοπεποίθηση τρομάζει, η σιγουριά σε παγώνει και σε αφήνει μέσα στην έρημο να λιώσεις.)

(..σε αγγίζω)

Ξέρεις πως είναι να αγγίζεις ένα μαρμάρινο στήθος και να αφήνεις το χέρι σου για ώρα πάνω περιμένοντας να ζεσταθεί? Εγώ ξέρω ακριβώς. Το έχω προσπαθήσει αρκετές φορές. Και μάλλον τις περισσότερες στο ίδιο άγαλμα. Πάντα, μα πάντα, το χέρι μου παγώνει. Κάποιες φορές, το κρύο φτάνει μέχρι το μυαλό μου.

(..σε ακούω)

Μιλάω στα μπαμπού μου και ξέρω ότι με ακούνε. Ακούνε κάθε τι που τους λέω. Τους μιλάω και τους λέω πόσο πολύ τα αγαπάω, πόσο περήφανη είμαι γι' αυτά, πόσο μοναδικά και υπέροχα είναι, και πόσο θέλω να είναι ευτυχισμένα. Τα μπαμπού μέσα στο στενό τους βάζο. Με ακούνε. Και το νιώθουν, και μου δείχνουν με κάθε καινούριο τους φύλλο και κάθε μισό πόντο που ψηλώνουν, πως μέσα από το νερό φτάνει η αγάπη μου στην καρδιά τους.Χαμογελάω.

(Στη γεύση μου..)

Μικρή, έβαζα τις μπαταρίες στην άκρη της γλώσσας μου. Δε θυμάμαι γιατί, το έκανα όμως. Μεγαλώνοντας, πήρα την γεύση από τα δάκρυα των ανθρώπων. Έτυχε. 

Κανένα φιλί δεν έχει αντιστοιχία. Όση κανέλα, όση μέντα, όσο φθόριο και να του βάλεις, θα έχει από μόνο του τη γεύση, που ή θα σε κρατήσει και θα σε ταξιδεύει κάθε φορά, ή θα κάνει ένα βήμα πίσω και θα αρκεστεί στα χείλη. Πολύπλοκοι συνδυασμοί και άπειροι. Και δύσκολοι.

(Δε σε βλέπω πια..)

(..και μυρίζει καλοκαίρι. Τίποτα περισσότερο)

Αργία μήτηρ πάσης..

Η Παρασκευή είναι δύσκολη. Πάντα. Ό,τι στραβό δεν έχει κάτσει (ή διακριτικά υπέθαλψες από τη Δευτέρα) θα έρθει θριαμβικά στην επιφάνεια για να σε αποτελειώσει. Είναι και το δύωρο μεταξύ 16:00 και 18:00 που δεν περνάει με τίποτα! Που πιάνει η ευχή της Ρένας Κουμιώτη και σταματάνε του ρολογιού οι δείκτες, και καμιά φορά νομίζω πως το ίδιο το ρολόι με κλέβει και γυρίζει κάτι δευτερόλεπτα πίσω. Τότε είναι που αρχίζουν και οι μικρές συσπάσεις των νεύρων κάτω από το δεξί μου μάτι, κι αποφεύγω ν' απαντήσω σε ερωτήσεις του τύπου "τί ώρα σχολάς?".

(Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει η δουλειά μου)

Σ: Θέλετε να πούμε τί εγχειρήσεις έχουμε κάνει? Να αναλύσουμε τις εξετάσεις αίματος?

Τ: Να μετρήσουμε πολύποδες?

Σ: Οκ, θα το κάνουμε κι αυτό! Θέλετε να παίξουμε "Βρες το φάρμακο?"

Χ: Το effexor σε πόσα mg κυκλοφορεί?

Σ: 75 κι 150! Σειρά μου! Το XANAX?

X: 0.25, 0,5 και του ενός!! Fungustatin?

Τ: Θεραπεία σε μύκητες, 150mg, ένα χάπι εφάπαξ, ή μια φορά στις δεκαπέντε. 

Χ: Ποιόν δείκτη κοιτάμε στις εξετάσεις αίματος για τα επίπεδα ζαχάρου?

Σ: Την γλυκοζυλιωμένη, φυσικά! Στομάχι?

Τ: Nexium, δυο primperan και γρήγορα! Πως λέγεται η ταχείας?

Σ: Πλάκα μου κάνεις! Μόνο τη Victuoza θυμάμαι! Πονοκέφαλος?

Τ: Lonarid, movatec και 2 primperan επίσης. 

Χ: Ας μη μιλήσουμε για βιταμίνες, θα μας πάρει τα σώβρακα!

Σ: Πές μου ότι την θυμάσαι! 

Τ: Lantus, την είδα χτες και το έχω φρέσκο..

Δε δουλεύω σε νοσοκομείο, φαρμακείο, φαρμακοβιομηχανία κτλ. Δεν είμαι γιατρός, ιατρικός επισκέπτης, ούτε ασθενής. Νοσώ ωστόσο, από το σύνδρομο χρόνιας μιζέριας και μανιοκαταθλιπτικής φαρμακοληψίας και αρρωστολαγνείας που κόλλησα στο εργασιακό μου περιβάλλον, με αποτέλεσμα να μου έχει κοπεί το γέλιο για ένα οκτάωρο τουλάχιστον επί πενθήμερης βάσης. Αλλά όπως έχει σοφά (ξανα)ειπωθεί, ο πόνος είναι πηγή έμπνευσης! Κι εμείς φέραμε στα μέτρα μας το ΠΡΟΣΩΠΟ-ΖΩΟ-ΠΡΑΓΜΑ του δημοτικού, το εμπλουτίσαμε πίκρα, και γεμίσαμε το τίποτα μας πριν το σαββατοκύριακο. 

Γιατι αυτό το δύωρο, ΕΙΝΑΙ το τίποτα! Δε λέμε τίποτα, δεν κάνουμε τίποτα, δεν σκεφτόμαστε τίποτα. Περιμένουμε καρτερικά το σουκου, που αν του κολλήσεις και την Δευτέρα αργία (και ο Μάρτης είχε δύο από δαύτα τα καταραμένα) παίρνει την μορφή του Εξαποδώ και σε στοιχειώνει. Λέει. Αυτή, όχι εγώ. Γι' αυτή,  που ο χρόνος ο δικός σου δεν υπάρχει, που η οποιαδήποτε ευχάριστη είδηση απειλεί την ροή της δυστυχίας της, κάθε Παρασκευή ξεκινάει το δράμα της. 

Η μοναξιά δεν είναι από χώμα. Η μοναξιά κυκλοφορεί σε οκτώ ορόφους, ντυμένη με βελούδινους χιτώνες, καπνίζει και πίνει χάπια για να γιατρέψει πάσης φύσεως λοίμωξη και φλεγμονή. Σκέψου λοιπόν, πόσο δραστική ήταν η θεραπεία που έκανε για να καταπολεμήσει την αγάπη.. μια για πάντα!

E X T R A !!E X T R A!!(..she's fresh!!!)

..ή αλλιώς: Το μυαλό μου, Πειραιάς-Ομόνοια. 

(Φοβήθηκα πως ξανάρχισαν τα υπαρξιακά μου να ζορίζονται. Και να σκάνε σαν τρακατρούκες σε κάθε γωνία. Δεν είμαι για τέτοια στα 37! Ούτε στα 21 ήμουν όμως. Ούτε ποτέ θα είμαι. Τις φοβάμαι τις εκπλήξεις που μου κάνω.)

(Γιατί αργώ να βγω απ'το σπίτι? Γιατί συστηματικά φτάνω στο αμήν χρονικά μέχρι να αυτοεξοριστώ στην καταραμένη γή της βιοπάλης? Γιατί κρεμάω το χαμόγελο μου στη  ντουλάπα μέχρι να ξαναγυρίσω τρέχοντας πίσω? Γιατι έτσι.)

(Η πρώτη καλημέρα το πρωί είναι η πιο σημαντική λέξη της ημέρας! Σπουδαιότητας ίσης με αυτή του πρώτου γεύματος! Συνοδευμένη από χαμόγελο δε, είναι φάρμακο! Θα καθορίσει την ψυχική μου εξέλιξη μέχρι να φτάσω στο λιμάνι, και να βρεθώ μπροστά σε μια άμορφη μάζα άγχους, βρώμας, και αδιαφορίας που με τραβάει απ'τα μανίκια να χορέψω μαζί της. Και κάθε φορά με παρασύρει..)

(Δεν αντέχω τους ήχους της πόλης. Με τρομάζουν. Με χαλάνε. Κλείνω τ'αυτιά μου πριν βγω από την πόρτα-μετά είναι πλέον αργά. Δε θέλω να μοιραστώ τίποτα και με κανέναν δίπλα μου κι απέναντί μου. Θέλω για 21 λεπτά να μπω στη γυάλα του "δεν υπάρχω". Ακόμα κι όταν αρχίσουν τα παράσιτα στο τούνελ, τα υπομένω ηρωικά στην ίδια ένταση, προκειμένου να μην ακούσω την ιστορία του Γιώργου που μόλις βγήκε από τη φυλακή, κι έχει 3 παιδιά, 1 μάνα, AIDS, νταβατζή και όρεξη να τραυματίσει θανάσιμα την καλή μου διάθεση.)

(Νομίζωπωςοισκεψειςμουκαθεπρωϊμοιάζουνπιοπολύαπ'όλαμεαυτήτησειράκαιδενέχωκαταφέρεινατιςξεχωρίσωποτέγιανατιςεπεξεργαστώδιαφορετικά..)