Μη φαινόμενο : αληθινό και βίαιο

Θυμήθηκα πως είδα αυτή την ταινία, με τον ηλίθιο τυπάκο, που πάει να σκαρφαλώσει σε φαράγγια, χωρίς σουγιά και χωρίς κινητό, με λίγο νερό και πολύ βλακεία στο κεφάλι του.
Μέχρι τη στιγμή που στραβοπατάει, και πέφτει, και πέφτει κι ένας βράχος από πάνω, και του κάνει το χέρι μπλε, και τον ενσωματώνει στο τοπίο της άγριας φύσης.

Σε πρώτη φάση τον λυπήθηκα.
Σε μια δεύτερη σκέφτηκα πως ήθελε και τα παθε..
Κατέλειξα να πιστεψώ πως είναι παράδειγμα προς αποφυγήν πάσας τόλμης.
---------------------------------------------------------------------

(Έχω κόψει στη ζωή μου διάφορα κομμάτια της ύπαρξής μου για να ξεφύγω από βράχους που πέφτουν από το πουθενά. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, είμαι ολόκληρη κάτω από έναν μετεωρίτη..)

Σημείωση

Στο προηγούμενο post, ανέφερα τη λέξη χαμόγελο.
Δε βρήκα πουθενά να τη χωρέσω. Λυπάμαι.

Μη φαινόμενο : unlove

Λέξεις για την καρτέλλα: έρωτας, απογοήτευση,χαμόγελο

Είναι κι άλλες αλλά δε χωράνε..
Ούτε στο μυαλό μου σήμερα, ούτε σε δάκρυα.
Άκουσα αυτό που πονάει περισσότερο από κολικό του νεφρού, ή μια ανοιχτή πληγή στο στόμα. Και δεν έχω τον τρόπο να το αλλάξω. Ούτε την αντοχή να προφυλαχτώ από την οδύνη.
Προσπαθώ να δικαιολογηθώ στον εαυτό μου.
Και να δικαιολογήσω κάθε μέλλον.

Νιώθω όμως τόσο αστεία, όσο ο στρατηγός που θέλει να φοράει τη στολή με τα γαλόνια του, και να επιδεικνύει με καμάρι τις νίκες του, ενώ ο πόλεμος έχει τελειώσει. Καμία αξία.
Από το βράδυ νιώθω να μικραίνω. Το σώμα μου τραβιέται προς τα μέσα. Το τραβάει ο θυμός και η αδικία.Δε με αφήνει να σηκώσω κεφάλι, ούτε ανάσα να πάρω και με κρατάει δεμένη στον κορμό μου χωρίς να αντέχουν οι ρίζες.
Κάπως έρχεται ο έρωτας. Βρίσκει το δρόμο του από τα μάτια και μετά από μικρές εκρήξεις μουσκεύει τα κύτταρα όλα. Νόμιζα πως ο έρωτας είναι αυτή η καλοκαιρίνή δροσιά, μια πολύτιμη υγρασία. Στεγνώνει όμως..Και όσο μάλλον ζεσταίνει η αγάπη, τόσο χάνεται...ο έρωτας.
Ίσως και να μην είναι έτσι. Σήμερα δε ξέρω. Απογοήτευση είναι να ακούς από τα χείλη που πεθαίνεις να φιλάς πως ο έρωτας τέλειωσε!
Και είναι απογοήτευση, γιατι εσύ δεν μπορείς να τον τελειώσεις αυτόν το θάνατο που νοιώθεις στο φιλί.
Ακόμα κι αυτή η απογοήτευση, δε γίνεται ούτε αιτία, ούτε δίνει την αφορμή να ξε-ερωτευτείς. Παραμένει απογοήτευση ακέραια και δυναμώνει τους πόνους του έρωτα.

Ανίκανη κι αδύναμη να αλλάξω το μυαλό σε άλλο κεφάλι εκτός του δικού μου, προσπαθώ να αλλάξω τον ρυθμό της δικής μου καρδιάς.
Να τον σταματήσω θα ήθελα.
Και να ξανακούσω τον χτύπο της καθαρό πάλι, χωρίς καμία πλέον παρεμβολή.

............................

Όλα αυτά τα ζώ στην πιο ακατάλληλη στιγμή της ζωής μου.
Μέσα σε ένα μαύρο σύννεφο γύρω μου-απ' όλες τις απόψεις-, σε μια έλλειψη ελπίδας, στον φόβο και την πραγματικότητα της ανεργίας και της ανέχειας, στην αδικία, σε άνιση κοινωνική μάχη για ελευθερία και δικαιώματα, στα πέτρινα χρόνια της γενιάς των 400, που μάλλον είναι ένα άγωνο έδαφος για έρωτες και όνειρα.
Και να σκεφτείς πως η αγάπη κάνει αυτή την πολύχρωμη σφάιρα να γυρίζει. Κι ελλείψη της, νομίζω πως δε σταματάει. Γυρίζει ανάποδα μάλλον και "τρώει" τον ίδιο της τον άξονα..
το σύμπαν δε συνομωτεί στα μεγάλα μου θέλω.
Κάνει δυο βήματα πίσω και συναντάει τον Μέρφυ, για να καταρρίψει κάθε φυσική νομοτέλεια. Όπως αυτή της αγάπης.

Για να μη τα λέμε στο τηλέφωνο..

Είναι πολύ κρύο και απόμακρο, το ξέρω. Ίσως πιο κρύο είναι που γράφω αυτά που θέλω να σου πώ και τα εκθέτω δημόσια. Αλλά έτσι με λυτρώνει.
Ήθελα να σου πώ, πώς σκηνοθετώ εγώ την πίεση σε τέτοιες περιπτώσεις. Σα να μικραίνει το δωμάτιο, και μεγαλώνει το κεφάλι μου και μικραίνει το σώμα μου και ακινητοποιημένη στριμώχνομαι, χωρίς αέρα και χωρίς φώς (πολλές φορές έχω πνιγεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, χάνοντας τις αισθήσεις μου και νιώθοντας το μυαλό μου να μουδιάζει). Και πάνω σ'αυτόν τον ίλιγγο, λίγα πράγματα έχουν αξία να σκεφτείς.

(...)

Ποιός με κάνει να γελάω?
Ποιός με φροντίζει όσο κανείς άλλος?
Ποιός μου προσφέρει τα πάντα??
Ποιός είναι "όλα" μου???

Ναι, ξέρεις..

(Υ.Γ. Σ'αγαπάω τόσο, που ζαλίζομαι!!)

Αισθάνομαι το φώς
Την ύπαρξή του στις σκιές που τρέχουν πάνω-κάτω στους βρώμικους τοίχους
Τη μουσική τη νιώθω, όσο βουίζουν τα αυτιά μου
Που τα μπουκώνω με σιωπή - δε μου μιλάω.
Ζωγραφίζω με λέξεις τα φανταστικά μου τοπία
Και μουτζουρώνω τα μούτρα μου στις φωτογραφίες τους.
Η γεύση και
Η ουσία και
Η άρνησή μου
Δεν υπολογίζονται. Δεν τις μετράω πια.

24(-5) Μια επιστροφή

Είχα αρκετό καιρό να περάσω απέναντι. Στην όχθη του μυαλού μου που μπερδεύει τα απλά, κι απλουστεύει τα πάντα. Έχω πει τόσες λέξεις τις τελευταίες 48 ώρες...Μιλάω ασταμάτητα! Κοιμάμαι και μιλάω, και λέω κι ακούω και ζαλίζω το μυαλό μου. Έχω αναδυθεί από την αλήθεια μου τόσες φορές, που αισθάνομαι την αναγέννηση να με πλησιάζει απειλητικά γρήγορα. Και είναι τόσο ξεκούραστο να μη σταματάω.
Ένιωθα καιρό την ανάγκη να γυρίσω, οι δικαιολογίες μου όμως είχαν άφθονη πειθώ και με καθήλωναν. Ίσως ο χρόνος ξέρει καλύτερα από μένα τις ιδανικές συνθήκες και περίμενε μαζί μου.
Εδώ που μπερδεύομαι, είναι το πιο όμορφο σημείο του πουθενά. Μπορώ και υποτάσσω κάθε νόμο και κάθε φύση. Ορίζω την αρχή, και καταργώ το τέλος. Σε όλα.
Ησυχάζω μέσα στους ήχους που δημιουργούν οι σκέψεις μου... που μοιάζουν με μέλισσες.
Σε μόνιμη κίνηση, δεν σταματάνε... Υπηρετούν τη Βασίλισσα Σκέψη(Εσένα), και γεμίζουν τη ψυχή μου μέλι..
(Μου κάνει καλό να είμαι εδώ..)

next generation...

Γράφω αυτό που άκουσα να λέει στη μαμά του ο Λευτέρης, ένας άνθρωπος έξη ή επτά ετών. Καθόταν στο πίσω κάθισμα από μένα μέσα στο λεωφορείο, και ήταν από τις ελάχιστες φορές που δεν είχα στεγανοποιήσει το μυαλό μου με τα ακουστικά και τη μουσική στο φούλ.

-Γιατί όταν λέω αυτό που σκέφτομαι, γελάνε όλοι μαζί μου?
-Τί εννοείς?
-Όταν λέω αυτό που σκέφτομαι, γελάνε όλοι και η κυρία δεν τους λέει τίποτα!
-Πότε έγινε αυτό?
-Μας είπε η κυρία να γράψουμε αν είμαστε μόνοι μας σ'ένα βουνό, τί θα μας έλειπε πιο πολύ, κι εγώ έγραψα "οι φόβοι μου". Και όταν το διάβασα, γελούσαν όλοι!
-Ποιοί φόβοι σου???
-Οι φοβίες μου...να,για παράδειγμα οι ζωγραφιές που με τρομάζουν! Αν ήμουνα μόνος μου σ'ένα βουνό, δε θα είχα ζωγραφιές μπροστά μου να μου θυμίζουν ότι τις φοβάμαι και να γίνονται τρόμος! Και θα μου έλειπαν. Όλοι έγραψαν "οι φίλοι μου", "τα παιχνίδια μου", αλλά εγώ έγραψα για κάτι άλλο και με κορόϊδεψαν..
-Γιατί να σου λείψουν οι φόβοι σου??

Ο διάλογος με τη μαμά του κράτησε αρκετή ώρα, μέχρι που τους άφησα και κατέβηκα - μια στάση μετά γιατι ήμουν και περίεργη να δω που θα πάει η κουβέντα.
Ο Λευτέρης ήταν πολύ ξεκάθαρος! Και η μαμά του δεν μπορούσε να καταλάβει..
Ο μικρός είχε απομονώσει την έννοια της νοσταλγίας και του θέλω από το "θα μου λείψει".. Είχε κρατήσει την πηγή και την ουσία, την έλλειψη μόνο. Έλεγε στη μαμά του πως ήθελε να ξαναπάει στο προνήπιο, γιατι μόνο εκεί η κυρία των συμπαθούσε και δεν άφηνε κανέναν να γελάει μαζί του, και πως δε θέλει να είναι λ α ν θ α σ μ έ ν ο ς - ναι, έτσι ακριβώς το είπε!!-θέλει να είναι απλά σωστός..

Στα έξη μου φοβόμουν και τον αέρα που ανέπνεα.. αλλά δεν είχα σκεφτεί πως αν ήμουν μόνη μου σ'ένα βουνό θα μου έλειπαν οι φόβοι. Για να το καταλάβω χρειάστηκαν χρόνια, βιβλία, συνεδρίες με ειδικούς και φίλους, και πάλι..
Αν ποτέ ξαναπετύχω τον Λευτέρη στο λεωφορείο, ή στις κούνιες..δεν έχει σημασία, θα του πω ευχαριστώ...