Placebo

Είναι Δευτέρα, κι επιστρέφω από το γραφείο.
Σε βρίσκω σπίτι και θέλω την παρέα σου.
Μπαίνω στα mail, και φεύγοντας κάνω log out.
Τελειώνω κι επιστρέφω σπίτι.
Μπαίνω μέσα και φιλιομαστε. Και γίνεται μέρα.

(θα μπορούσε να γίνει έτσι. Άλλα δε θα βλέπαμε ποτέ την αλήθεια. Πως και οι δύο δηλαδή μεγαλώναμε τον φόβο για το παρελθόν.
Έγινε όπως έγινε, για να μάθουμε να αγαπάμε. Ο ένας τον άλλον, γι'αυτό που πραγματικά είναι.
Εγώ τσακώθηκα με τον φόβο. Και δεν του ξαναμιλάω. Ούτε θέλω να τον ξαναδώ μπροστά μου.
Εγώ και η αγάπη γίναμε ένα. Και την κρατάω μέσα μου, πιο δυνατά από ποτέ!
Ο φόβος δεν έρχεται απρόσκλητος.
Και εμείς του κάνουμε χώρο να βολευτεί-μέσα μας ή στον καναπέ..
Ειρήνη, και δε φοβάμαι)

6G

Το μόνο που δοκίμασα ποτέ! Και το ξανακάνω ανά πάσα στιγμή.

Πριν χρόνια, στο Allou, είχαμε πάει με παρέα.
Θέλοντας να δοκιμάσω κάτι από αυτές τις ανόητες δοκιμασίες, που παίζουν με τις αντοχές μου και τις φοβίες μου, επέλεξα μια μεταλλική ανοιχτή σφαίρα, καλά κρατημένη στη βάση της, με δύο ιμάντες δεξιά και αριστερά, που όση ώρα έβαζε τις ασφάλειες ο υπεύθυνος, αυτά τα λάστιχα τεντωνόντουσαν όλο και πιο πολύ.
-Μη κλείσεις τα μάτια στην εκτόξευση!!! Για κανένα λόγο! Αλλιώς δε θα το απολαύσεις! Θα πάρεις όλο το φόβο μέσα σου και...
Είχα ήδη φύγει για τον ουρανό. Με τα μάτια ανοιχτά! Και ήταν το πιο περίεργο πράγμα που ένιωσα ποτέ! Δεμένη σε μια σφαίρα, απόλυτα ελεύθερη! Κάθε κίνηση ταλάντωσης ήταν τόσο διαφορετική από την προηγούμενη. Το πάνω-κάτω, όχι μόνο δε με ζαλίζε, ήθελα κι άλλο! Ήθελα να μη σταματήσει! Ήθελα και δεύτερο γύρο!! Κατέβηκα με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά! Να παραλύω από χαρά, και να φωνάζω "τέλειο"!!!!!

Πάνω που έπαιρνα την δεύτερη ευκαιρία, η φίλη μου μετά από αρκετή σκέψη, αποφάσισε να το κάνει. Είδε και μένα να το απολαμβάνω τόσο πολύ, ένιωσε περιέργεια.
Ανέβηκε, και πριν προλάβω να της μιλήσω και να της πω να μην κλείσει τα μάτια, είχε ήδη φύγει για τα ψηλά...
Κάθε φορά που την έπιανε το μάτι μου, άλλαζε χρώματα, κι έκλαιγε..
Όταν κατέβηκε, ήταν σίγουρη πως παρασύρθηκε. Δεν ήταν για το στομάχι της. Τότε. Το στομάχι της δεν ήταν έτοιμο.
Με κοίταζε, και δε μπορούσε να καταλάβει τί ακριβώς μου άρεσε.
Μου άρεσε που έζησα 5 λεπτά χωρίς φόβο.
Και μια ζωή μετά.

Όλα αυτά, τότε.

Cars

-Εγώ, που έχω κάνει τόσα- ακόμα και για σένα- σου λέω την ιστορία μου.
Ο κινητήρας μου, έμαθε να καίει "πρέπει" με καταλύτη την αγάπη για να παράγει "θέλω".
Έτσι, "θέλω" και "πρέπει" για μένα, είναι ένα!
Δεν έπιασα ποτέ το τιμόνι για να ψάξω να παρκάρω. Δεν ξέρω από μανούβρες, ούτε γεωμετρία. Από πάρκινγκ σε πάρκινγκ και σε πάρκινγκ. Δε ξέρω πως είναι ο ανοιχτός ουρανός τη νύχτα. Πάντα σκεπασμένο, ακόμα και με κουκουλα.
Οι ρόδες μου δε πάτησαν ποτέ σε λάσπη! Πεντακάθαρες σαν καινούριες. Κι όμως κοίτα, έχουν καεί..
Θα φταίει η ακινησία, γιατί δεν είμαι για ταξίδια εγω. Εγώ περιμένω εδώ, αν με χρειαστεί κάποιος, να τον πάω και να γυρίσω.
Χρειάζομαι κάποιον να πληρώνει την ασφάλεια μου. Γιατί φοβάμαι πως θα με τρακάρουν ή θα με κλέψουν.
Να αποζημειώσει..
Για να πάρουν καινούριο.
Εσύ;  Γιατί είσαι τόσο διαφορετικό;
-Γιατί εγώ δεν έχω μηχανή. Ένα άλογο  έχω και 4 ρόδες. Ταιζουν το άλογο με αγάπη και σανό και πάω παντού. Παντού. Δε χρειάζομαι τίποτα από αυτά που μου είπες. Μόνο αγάπη για το άλογο. Και πίσω στην καρότσα, πάνω στα ξερά, μπορείς σε μια αγκαλιά,να μετράς αστέρια κάθε βράδυ..μα κάθε βράδυ, όμως! Η αγκαλιά τα φέρνει κοντά για να τα πιάσεις.
Δεν προσπερνάω κανένα, ούτε καθαρός είμαι. Πατάω σε χώμα, σε λάσπη, σε νερό, σε άσφαλτο, παντού.. Καμία ασφαλιστική δεν πληρώνει για μένα. Κάτι λίγοι μάστορες, φτιάχνουν τις ζημιές μου. Ρόδες και πέταλα οργώνουν δρόμους. Ροδοπέταλα η ζωή για μένα..

(Εσύ, με τί θα ταξιδέψεις;)

Τοπικά

Η αγάπη είναι απέναντι από τον φόβο και τον εγωισμό.
Πέρα από κάθε αμφιβολία και πόνο.
Μακριά από μάτια και κορμιά.
Μπροστά από κάθε λέξη και πίσω από κάθε εικόνα.
Κάτω από ένα ασφαλές σπίτι, στα θεμέλια.
Είναι κοντά σε σένα. Είναι μόνο μέσα μου.

Πριν το γάμο

Για να θέλεις κάτι όταν κοιμάμαι και να με ξυπνάς, το χρειάζεσαι οπωσδήποτε και μόνο από μένα.
Για να τρέχεις τόσο δρόμο να με φτάσεις, για μισό λεπτό κι όχι για πάντα, έχει αξία.
Και με ξέρεις πια καλά, πως ο,τι και να ζητήσεις, όποτε και να το θες, όπου το χρειαστείς, θα είμαι εδώ για να στο δώσω.
Δίπλα σου ακριβώς.
Αυτό λένε οι ψυχές μεταξύ τους.
Αυτές που ανθρώπινα αγαπιούνται, και δε ψάχνουν για σκοινί.
Αυτές που ένιωσαν να πλησιάζει η αγάπη και δε φοβήθηκαν.
Αυτές, που αποφάσισαν να παλέψουν μαζί τα σκοτάδια, κι όχι να κλείνει τα μάτια η μια στην άλλη.

Πέρα από το σπίτι, πριν από το σπίτι, ανάβει η εστία. Για να διώχνει τα δαιμόνια και τις ποικιλίες τους.

(..)

Της ζήτησε να έρθει στη θέση του.
Σηκώθηκε και πήγε. Κάθησε.
Ήταν πολύ στενή.
Την ενοχλούσε.
Δεν είχε το δικαίωμα να δείξει αδυναμία. Φορτώθηκε δύναμη. Κι από εγωισμό βολεύτηκε.
Δεν της άρεσε καθόλου.
Πονούσαν τα κόκαλα της.
Όμως καθόταν..
Μέχρι που σταμάτησε ο πόνος.
Και κατάλαβε πως η θέση του ήταν κλειστή για λίγα μόλις εκατοστά.
Ακούστηκε το κλικ.
Και άλλαξε σχήμα και μέγεθος.
Εκείνος στεκόταν όρθιος όλη αυτή την ώρα.
Και πόνεσαν τα πόδια του.
Και κουραστήκε.
Κι έπεσε.
Για κάποιο λόγο, δεν ήθελε να κάτσει στη θέση της.

Αρχή 1η

Δεν υπάρχει Συναισθηματικός Σεισμογράφος να καταγράφει τη δραστηριότητα της περιοχής, και να δίνει προβλέψεις. Και να υπήρχε, δεν έχουμε καμιά Αντισεισμική Προστασία ή Σχέδιο ανάλογο της για να νιώσεις καλύτερα με την ελπίδα πως ίσως σωθείς. Η δουλειά, γίνεται όλη στα θεμέλια, αν θες να κρατήσεις κάτι όρθιο. Κι όχι στα γειτονικά. Στα δικά σου θεμέλια. Εκεί ξέρεις τις προμήθειες που έχεις κρατήσει για έκτακτη ανάγκη. Όταν οι άλλοι θα ψάχνουν για αντίσκηνα μέσα στον πανικό, εσύ θα είσαι ασφαλής για πολύ καιρό. Μέχρι να τελειώσει το φαινόμενο της δοκιμασίας, και να ξαναβγεις στον ήλιο. Κι έχεις δουλειά. Κάνα δύο ρωγμές κι ένα καλό βάψιμο. Τα πράγματα στη θέση τους, και πάλι προμήθειες να μαζέψεις. Γιατί ο Σεισμός έρχεται ακάλεστος. Κι είναι στη φύση το φαινόμενο αυτό.
Στη φύση είναι και η αγάπη, το μεγαλύτερο φαινόμενο απ'όλα!

(μην ακούς τους γείτονες που τρέχουν να φύγουν 500 μέτρα πιο πέρα. Κι εκεί κάνει σεισμό. Και παντού)