Απλά μαθηματικά.

Η απορία μου για πολλά χρόνια, που εξελίχθηκε σε παράπονο κάποια στιγμή, ήταν για τα μαθηματικά του σχολείου.
Μικρή νόμιζα πως έπρεπε να τα μάθω για να μη προσθέτω πορτοκάλια και μήλα και κρεμμύδια (αν και μεγαλώνοντας εκτίμησα τις σαλάτες με το παραπάνω!!!!).
Όσο μεγάλωνα, τόσο πιο δύσκολα γινόντουσαν: γιατί να μάθω για εξισώσεις  1ου και 2ου βαθμού, και σε τί θα μου χρειαζόταν να λύνω προβλήματα;
Γεωμετρία και Άλγεβρα; Γιατί; Αφού δε θέλουμε να γίνουμε όλοι μαθηματικοί, οικονομολόγοι, αρχιτέκτονες και άλλες τέτοιες γραφικές φιγούρες με γκρι σακάκια.
Γιατί τέτοια εμμονή επιτέλους με τα μαθηματικά;

(Καλούς βαθμούς δεν έφερα ποτέ στο σπίτι, ήμουν όμως καλή στα μαθηματικά. Και κάθε μέρα γίνομαι ακόμα καλύτερη.)

Οι τέσσερις βασικές πράξεις είναι οι εξής με τη σειρά: Πρόσθεση-Αφαίρεση-Πολλαπλασιασμός-Διαίρεση.
Σε έναν 6χρόνο εγκέφαλο, αρχίζουν και καταγράφονται λειτουργίες με αριθμούς και σύμβολα, μέχρι να φτάσεις 38 και να καταλάβεις τί τρέχει πραγματικά.

Από κάποιους δασκάλους μου άκουσα το ένα κι ένα "κάνει" δύο. Άλλα από κάποιους άλλους, σοφότερους ίσως, έμαθα πως ένα κι ένα "ίσον" δύο. Εξίσωση όλα! Αυτό είναι! Το ζητούμενο της αρμονίας. Ακόμα και το σύμβολο, αυτές οι δύο παράλληλες γραμμές, καθόλου τυχαίο δεν είναι. Σκέψου το λίγο.

Αγαπημένο μάθημα στο σχολείο δεν είχα. Όλα ήταν αναγκαστικά και δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον (με εξαίρεση την έκθεση, που τελείωνα γρήγορα κι είχα χρόνο να ονειρευτώ). Νόμιζα πως είχα να διαλέξω την πορεία της ζωής μου, ακόλουθοντάς κάτι γύρω απ' όλα αυτά. Πως το σχολείο σου ανοίγει ένα πεδίο κατευθύνσεων κι εσύ πάνω στην ορμή της εφηβείας πρέπει να πάρεις απόφαση για την πορεία στη ζωή σου, πράγμα που ακόμα και σήμερα αρνούμαι να συνηγορήσω.

Συνηθίζω να λέω πως δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με μουσική και δεν την καταλαβαίνω, γιατί δεν ξέρω καλά μαθηματικά. Κι αυτά τα δύο στηρίζουν την αρμονία του αχανούς σύμπαντος. Παραδόξως όμως, δεν μπορώ να διανοηθώ τη ζωή μου χωρίς μουσική.
Χωρίς μαθηματικά;Πώς;

Αν με ρωτούσε κάποιος σήμερα ποιό είναι το αγαπημένο μου μάθημα, θα απαντούσα με σιγουριά τα μαθηματικά. Ένα μυαλό μικρό σαν το δικό μου, καταφέρνει με αξιώματα και θεωρήματα, να έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση. Όταν το είχα ακούσει πρώτη φορά, πως δηλαδή υπάρχουν οι λύσεις και φτιάχνονται τα προβλήματα, δεν ένιωσα πως ήταν αρκετά έξυπνο για να γελάσω. Όταν όμως το είδα σε εφαρμογή, τότε κατάλαβα πως σωστότερη κουβέντα δεν είχα ακούσει!
Έτσι λοιπόν, με απλά μαθηματικά, βρίσκω τον άγνωστο Χ, και αθροίζω τις καταστάσεις γύρω μου ώστε όλα=καλά.

Προσθέτω αγάπη, αφαιρώ φόβους, πολλαπλασιάζω πίστη, και το διαιρώ για όλους μας.

(μήπως είσαι αδιάβαστος;)

Μ' ακούς;

Σ'αγαπάω.
Τόσο, που δε χωράει σε λέξεις.
Τόσο, που έμαθα να σε φτάνω και να σε αγγίζω με την αγάπη μου από κάθε απόσταση.
Τόσο, που όσο και ο,τι χρειαστεί θα είμαι εδώ για να το κάνω.
Και τόσο που δε θα σταματήσω ποτέ..
Σ'αγαπάω ζωντανό, νεκρό, άυλο, σε κάθε σου υπόσταση, και κατάλαβα πως έχω ένα και μόνο λόγο να ευγνωμωνώ τη ζωή που σε βρήκα. Και κατάλαβα τί σημαίνει αγάπη.
Γιατί το έχω ανάγκη.
Όχι οποιαδήποτε άλλη αγάπη.
Την δική σου, αυτή την απίθανη!
Αγαπάω κάθε κύτταρο στο κορμί σου, κάθε τί γύρω σου, κάθε σου σκέψη, καθαρή και βρώμικη.
Τις μελωδίες σου, τη γεύση σου, τη μυρωδιά σου και το ταιριασμα των κορμιών μας στο κρεβάτι.
Όλα ο,τί είσαι και δεν είσαι.
Τα ταξίδια σου και την παρέα σου που είναι μοναδική και ανεκτίμητη.
Αγαπώ τα χρώματα σου, το γέλιο σου και την απόλαυση του "μαζί" σου.
Όλο αυτό δεν μπορώ να το πετάξω πίσω με ένα λάθος μου.
Αφού είναι πιο φωτεινό από τον Ήλιο. Κι έχουμε την καλύτερη θέση, ε;

(αυτό είναι η αλήθεια)

Και μετά;

Τόσες πραγματικότητες, κι ούτε μια αληθινή.
Απ τη μια στιγμή στην άλλη , να βουλιάζεις σε μια κινούμενη άμμο, με κομμένη την φωνή, και ακόμα κι αυτοι που σε βλέπουν, όχι μόνο να σε αγνοούν, να σε βλέπουν μέσα στα μάτια και να σου πατάνε το κεφάλι και πιο κάτω.
Δε θα πάψω στιγμή να σ αγαπώ. Και για τα λάθη σου, και για τα λάθη μου, κι απ' όλα.
Η αγάπη η πραγματική είναι συγχώρεση. Όλα τ' άλλα δε μου κάνουν. Δε βγαίνουν στο νούμερο μου.
Ας είναι..

(..και είναι, ναι.. Όλα καλά.)

Hawai..

..κάποιες φορές, ο ήλιος καίει περισσότερο μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο, παρά στην παραλία.
Όλα είναι στο μυαλό..

Tο "σ αγαπώ", μπορεί..

1 σχόλιο:

Ο Ανώνυμος είπε...

"Μου αρέσει που κάθε μέρα μου θυμιζεις λόγους που σε ξεχώρισα!"
...........................
Έτσι ακριβώς το είπε. Αυτές ήταν οι λέξεις του.
Από εκείνη την ημέρα, ο Ανώνυμος αναγνώστης της γραφής μου, έχει γίνει υποψία και υπόθεση, μέσα στα άχυρα: η χρυσή βελόνα.
Δε θα γνωριστούμε ποτέ, κι ας μιλάμε κάθε μέρα-δε ξέρω που κρύβεται.

(Κι εμένα μου αρέσει που με ξεχώρισες. Να τα λέμε..)

Δατς χάου πίπολ γκρόου απ..

(Οι στιγμές που μένω μόνη μου, είναι λίγες και μεγάλες, ατέλειωτες κάποιες φορές, και προσπαθώντας να τις εκμεταλλευτώ, με προλαβαίνει πάντα η μνήμη.)

Ακόμα δεν έχω προσδιορίσει την απόσταση που έχουν οι προάλλες από το σήμερα. Είναι μια λέξη που έχω βάλει πρόσφατα στο καθημερινό μου λεξιλόγιο, κι αυτό γιατι ο χρόνος παραμένει μεγάλο αγκάθι στο μυαλό μου. Έχουν αλλάξει τόσα πράγματα μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, που το μόνο ασφαλές περιθώριο μεταξύ εμού και των φόβων μου, είναι αυτό μεταξύ του «τώρα» και «τις προάλλες».

Τις προάλλες λοιπόν, μπήκαν οι πρώτες απουσίες.

Αγαπημένοι, δικοί μου άνθρωποι, καθένας με τον τρόπο του και για το λόγο του, με άφησαν να γίνομαι κουβάρι με εικόνες και ήχους , που μέχρι πρότινος άπλωνα το χέρι και ήταν δίπλα. Δε ξέρω πόσο πίσω έχω μείνει, καταλαβαίνω όμως, πως η αμέσως επόμενη στιγμή είναι αυτή που κρύβει τη δύναμη. Έχω γίνει τρεις φορές πιο δυνατή τον τελευταίο χρόνο.

Σε είχα δει τις προάλλες..

..αλλά δε σου μίλησα. Βαριόμουνα μάλλον. Μπορεί να ήμουν και με παρέα, ή να νύσταζα και να είπα: άσε μωρέ, άλλη φορά..

Αυτή η «άλλη φορά» με πρόδωσε και με δίδαξε την ίδια στιγμή. Δεν υπάρχει. Είναι Άγιος Βασίλης.

(Δεν υπάρχει μέρα που να μη σε σκέφτομαι)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μετάφραση από Google

(την δέχομαι ως έχει χωρίς ιδιαίτερο λόγο)

(The moments I live alone, are few and large, endless times, and trying to put the exploiter, always keep up with the memory.)

I still have not determine the distance you have the other day from today. It is a word that I recently put in my everyday vocabulary, and this because time remains a major thorn in my mind. They have changed so much in so little time, that the only safe margin between myself and my fears is that between "now" and "the other day."

So the other day, came the first absences.

Dear, my own people, each in their own way and for his word, they let me get tangle with images and sounds, which until proteinos reaching out and was next. I do not know how far back I stay, but I understand, that the next moment she is hiding power. I've done three times stronger in the last year.

In'd seen the other day ..

.. But do not talk to you. Rather bored. Can I hang out with, or sleepy and I said let foolish, ever ..

This "ever" betrayed me and taught me the same time. There is not. Is Santa Claus.

(No day not thinking about you)

(χρειαζόμουν κάτι να νιώσω καλύτερα)