Ανοιξιάτικο-Καλοκαιρινό-Παντός Καιρού

Πέντε αισθήσεις κι ένα συναίσθημα(ή αν το θες αλλιώς, τέσσερις αισθήσεις και κανένα αίσθημα..)

(Αν η αυτοπεποίθηση τρομάζει, η σιγουριά σε παγώνει και σε αφήνει μέσα στην έρημο να λιώσεις.)

(..σε αγγίζω)

Ξέρεις πως είναι να αγγίζεις ένα μαρμάρινο στήθος και να αφήνεις το χέρι σου για ώρα πάνω περιμένοντας να ζεσταθεί? Εγώ ξέρω ακριβώς. Το έχω προσπαθήσει αρκετές φορές. Και μάλλον τις περισσότερες στο ίδιο άγαλμα. Πάντα, μα πάντα, το χέρι μου παγώνει. Κάποιες φορές, το κρύο φτάνει μέχρι το μυαλό μου.

(..σε ακούω)

Μιλάω στα μπαμπού μου και ξέρω ότι με ακούνε. Ακούνε κάθε τι που τους λέω. Τους μιλάω και τους λέω πόσο πολύ τα αγαπάω, πόσο περήφανη είμαι γι' αυτά, πόσο μοναδικά και υπέροχα είναι, και πόσο θέλω να είναι ευτυχισμένα. Τα μπαμπού μέσα στο στενό τους βάζο. Με ακούνε. Και το νιώθουν, και μου δείχνουν με κάθε καινούριο τους φύλλο και κάθε μισό πόντο που ψηλώνουν, πως μέσα από το νερό φτάνει η αγάπη μου στην καρδιά τους.Χαμογελάω.

(Στη γεύση μου..)

Μικρή, έβαζα τις μπαταρίες στην άκρη της γλώσσας μου. Δε θυμάμαι γιατί, το έκανα όμως. Μεγαλώνοντας, πήρα την γεύση από τα δάκρυα των ανθρώπων. Έτυχε. 

Κανένα φιλί δεν έχει αντιστοιχία. Όση κανέλα, όση μέντα, όσο φθόριο και να του βάλεις, θα έχει από μόνο του τη γεύση, που ή θα σε κρατήσει και θα σε ταξιδεύει κάθε φορά, ή θα κάνει ένα βήμα πίσω και θα αρκεστεί στα χείλη. Πολύπλοκοι συνδυασμοί και άπειροι. Και δύσκολοι.

(Δε σε βλέπω πια..)

(..και μυρίζει καλοκαίρι. Τίποτα περισσότερο)

Αργία μήτηρ πάσης..

Η Παρασκευή είναι δύσκολη. Πάντα. Ό,τι στραβό δεν έχει κάτσει (ή διακριτικά υπέθαλψες από τη Δευτέρα) θα έρθει θριαμβικά στην επιφάνεια για να σε αποτελειώσει. Είναι και το δύωρο μεταξύ 16:00 και 18:00 που δεν περνάει με τίποτα! Που πιάνει η ευχή της Ρένας Κουμιώτη και σταματάνε του ρολογιού οι δείκτες, και καμιά φορά νομίζω πως το ίδιο το ρολόι με κλέβει και γυρίζει κάτι δευτερόλεπτα πίσω. Τότε είναι που αρχίζουν και οι μικρές συσπάσεις των νεύρων κάτω από το δεξί μου μάτι, κι αποφεύγω ν' απαντήσω σε ερωτήσεις του τύπου "τί ώρα σχολάς?".

(Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει η δουλειά μου)

Σ: Θέλετε να πούμε τί εγχειρήσεις έχουμε κάνει? Να αναλύσουμε τις εξετάσεις αίματος?

Τ: Να μετρήσουμε πολύποδες?

Σ: Οκ, θα το κάνουμε κι αυτό! Θέλετε να παίξουμε "Βρες το φάρμακο?"

Χ: Το effexor σε πόσα mg κυκλοφορεί?

Σ: 75 κι 150! Σειρά μου! Το XANAX?

X: 0.25, 0,5 και του ενός!! Fungustatin?

Τ: Θεραπεία σε μύκητες, 150mg, ένα χάπι εφάπαξ, ή μια φορά στις δεκαπέντε. 

Χ: Ποιόν δείκτη κοιτάμε στις εξετάσεις αίματος για τα επίπεδα ζαχάρου?

Σ: Την γλυκοζυλιωμένη, φυσικά! Στομάχι?

Τ: Nexium, δυο primperan και γρήγορα! Πως λέγεται η ταχείας?

Σ: Πλάκα μου κάνεις! Μόνο τη Victuoza θυμάμαι! Πονοκέφαλος?

Τ: Lonarid, movatec και 2 primperan επίσης. 

Χ: Ας μη μιλήσουμε για βιταμίνες, θα μας πάρει τα σώβρακα!

Σ: Πές μου ότι την θυμάσαι! 

Τ: Lantus, την είδα χτες και το έχω φρέσκο..

Δε δουλεύω σε νοσοκομείο, φαρμακείο, φαρμακοβιομηχανία κτλ. Δεν είμαι γιατρός, ιατρικός επισκέπτης, ούτε ασθενής. Νοσώ ωστόσο, από το σύνδρομο χρόνιας μιζέριας και μανιοκαταθλιπτικής φαρμακοληψίας και αρρωστολαγνείας που κόλλησα στο εργασιακό μου περιβάλλον, με αποτέλεσμα να μου έχει κοπεί το γέλιο για ένα οκτάωρο τουλάχιστον επί πενθήμερης βάσης. Αλλά όπως έχει σοφά (ξανα)ειπωθεί, ο πόνος είναι πηγή έμπνευσης! Κι εμείς φέραμε στα μέτρα μας το ΠΡΟΣΩΠΟ-ΖΩΟ-ΠΡΑΓΜΑ του δημοτικού, το εμπλουτίσαμε πίκρα, και γεμίσαμε το τίποτα μας πριν το σαββατοκύριακο. 

Γιατι αυτό το δύωρο, ΕΙΝΑΙ το τίποτα! Δε λέμε τίποτα, δεν κάνουμε τίποτα, δεν σκεφτόμαστε τίποτα. Περιμένουμε καρτερικά το σουκου, που αν του κολλήσεις και την Δευτέρα αργία (και ο Μάρτης είχε δύο από δαύτα τα καταραμένα) παίρνει την μορφή του Εξαποδώ και σε στοιχειώνει. Λέει. Αυτή, όχι εγώ. Γι' αυτή,  που ο χρόνος ο δικός σου δεν υπάρχει, που η οποιαδήποτε ευχάριστη είδηση απειλεί την ροή της δυστυχίας της, κάθε Παρασκευή ξεκινάει το δράμα της. 

Η μοναξιά δεν είναι από χώμα. Η μοναξιά κυκλοφορεί σε οκτώ ορόφους, ντυμένη με βελούδινους χιτώνες, καπνίζει και πίνει χάπια για να γιατρέψει πάσης φύσεως λοίμωξη και φλεγμονή. Σκέψου λοιπόν, πόσο δραστική ήταν η θεραπεία που έκανε για να καταπολεμήσει την αγάπη.. μια για πάντα!

E X T R A !!E X T R A!!(..she's fresh!!!)

..ή αλλιώς: Το μυαλό μου, Πειραιάς-Ομόνοια. 

(Φοβήθηκα πως ξανάρχισαν τα υπαρξιακά μου να ζορίζονται. Και να σκάνε σαν τρακατρούκες σε κάθε γωνία. Δεν είμαι για τέτοια στα 37! Ούτε στα 21 ήμουν όμως. Ούτε ποτέ θα είμαι. Τις φοβάμαι τις εκπλήξεις που μου κάνω.)

(Γιατί αργώ να βγω απ'το σπίτι? Γιατί συστηματικά φτάνω στο αμήν χρονικά μέχρι να αυτοεξοριστώ στην καταραμένη γή της βιοπάλης? Γιατί κρεμάω το χαμόγελο μου στη  ντουλάπα μέχρι να ξαναγυρίσω τρέχοντας πίσω? Γιατι έτσι.)

(Η πρώτη καλημέρα το πρωί είναι η πιο σημαντική λέξη της ημέρας! Σπουδαιότητας ίσης με αυτή του πρώτου γεύματος! Συνοδευμένη από χαμόγελο δε, είναι φάρμακο! Θα καθορίσει την ψυχική μου εξέλιξη μέχρι να φτάσω στο λιμάνι, και να βρεθώ μπροστά σε μια άμορφη μάζα άγχους, βρώμας, και αδιαφορίας που με τραβάει απ'τα μανίκια να χορέψω μαζί της. Και κάθε φορά με παρασύρει..)

(Δεν αντέχω τους ήχους της πόλης. Με τρομάζουν. Με χαλάνε. Κλείνω τ'αυτιά μου πριν βγω από την πόρτα-μετά είναι πλέον αργά. Δε θέλω να μοιραστώ τίποτα και με κανέναν δίπλα μου κι απέναντί μου. Θέλω για 21 λεπτά να μπω στη γυάλα του "δεν υπάρχω". Ακόμα κι όταν αρχίσουν τα παράσιτα στο τούνελ, τα υπομένω ηρωικά στην ίδια ένταση, προκειμένου να μην ακούσω την ιστορία του Γιώργου που μόλις βγήκε από τη φυλακή, κι έχει 3 παιδιά, 1 μάνα, AIDS, νταβατζή και όρεξη να τραυματίσει θανάσιμα την καλή μου διάθεση.)

(Νομίζωπωςοισκεψειςμουκαθεπρωϊμοιάζουνπιοπολύαπ'όλαμεαυτήτησειράκαιδενέχωκαταφέρεινατιςξεχωρίσωποτέγιανατιςεπεξεργαστώδιαφορετικά..)

(Δεβρισκωτιτλο)

(Μου έδωσες το λόγο..ψάχνω στις λέξεις να βρώ..)

Πόσο μακριά από την πραγματικότητα βρισκόμαστε?
Αναπαυτικά καθισμένοι όλοι στα συννεφάκια της ρουτίνας μας, ψάχνοντας που και που, στα σκουπίδια του χρόνου που αφήνει πίσω, για λίγες μνήμες να στολίσουμε το κεφάλι μας..

Η απόγνωση κι ο πόνος είναι μεγάλη έμπνευση για το μυαλό μου. Συνήθως.
Λες να μην είναι αρκετά αυτή τη φορά?
Ή μήπως δεν έχει νόημα να μιλάω μόνη μου πια?
Φοβάμαι πως έχει γεμίσει το πάτωμα γύρω μου σπασμένα κομματάκια σιγουριάς, αιχμηρά και μολυσμένα από αδικία, και κουλουριασμένη η ξυπόλυτη φύση μου, αδυνατεί να πάρει το ρίσκο να πατήσει.

Από την άλλη εσύ τώρα, τόσο ανάλαφρος και δυνατός, ούτε καν τα βλέπεις. Δεν υπάρχουν ούτε αιχμηρά, ούτε άδικα, τίποτα δεν υπάρχει. Εκεί που φτάνεις λοιπόν, περίμενέ με. Και μη βιαστείς να γυρίσεις για να σώσεις το μυαλό μου από τους λαβύρινθους που το κλείνω..

(Θα συνεχίσω να σου μιλάω, σε όποια διάσταση μου επιτρέπει η φιλία μας. Εξάλλου η απόσταση πια, δεν υπάρχει, ούτε το πότε..)

...(να κάτι που δεν αντέχω να ακούσω)

(γαμώ το..κρίμα....)

m(Υ) favourite game #not

(Κι αν όλα αυτά που νόμιζα, ήταν αυτά που είχα ανάγκη να ζήσω? Όλη αυτή η αγάπη που έβλεπα, ήταν ο αντικατοπτρισμός της δικής μου αγάπης? (που έχει την τάση να βρίσκει καθρέφτες και να μπαίνει να χορεύει σε "απέναντι",επίπεδες πραγματικότητες.) Αυτό μου λες ότι είναι? )
................................................................................

Νομίζω - γιατι πλέον μόνο αυτό κάνω - πως για την παρούσα κατάσταση που βιώνω, δεν υπάρχουν κατάλληλες λέξεις για περιγραφή. Πονοκέφαλος και ζαλάδα, και ξανά πονοκέφαλος. Είμαι στην "πίστα" του ΔΕΝΞΕΡΩ εδώ και κάποιες εβδομάδες, και η αμέσως επόμενη έχει θέμα ΔΕΝΕΧΩΚΑΜΙΑΑΠΟΛΥΤΩΣΙΔΕΑΤΙΜΟΥΣΥΜΒΑΙΝΕΙ..
(Μηδενικά credits και μια ζωή μονάχα..)

-Κοίτα μαμά: χωρίς αγάπη! !!

Έχει περάσει καιρός και ώρες πολλές, από τότε που μου έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι. Μονοδιάστατη πλέον και θυμίζοντας πασχαλινή χαλκομανία(αυτή του σταυρωμένου, ταλαίπωρου αλλά κατά τα άλλα θριαμβευτή αναστάντα Χριστούλη πάνω στο κόκινο ζεστό αυγό), μεταφέρω την ύπαρξή μου δεξιά και αριστερά από καλοσύνη. Τίποτα άλλο.

Δεν έχουν ξεφύγει πολλά "μήπως?" από το μυαλό μου. Θα με βρούνε όμως κι αυτά, όπως και κάθε προηγούμενο, την ώρα που κλείνω το φώς(μήπως και καταφέρω να ονειρευτώ -ξανά- )ή τη στιγμή που γελάω, και θ' ανεβάσουν πάλι σύννεφα πίσω από τα μάτια μου.
Ό,τι κατάλαβα και ό,τι δε θέλω να πιστεψω, κρύβεται μέσα μου ακόμα...και το ψάχνω.

Μεγάλωσε το βήμα μου. Οι αποστάσεις όμως μεγάλωσαν πιο πολύ...
------------------------------------------------------------------------------------
(Κρατάω σημειώσεις κατά την απομάκρυνση. Ίσως θα έπρεπε να έχω κρατήσει κι αυτές της προσέγγισης..)

http://www.youtube.com/watch?v=gfsQEpQyxvA