Σε βλέπω και κλαίω. Όχι από λυπηση, ούτε από φόβο. Δε ξέρω πως λέγεται αυτό.. βλέπω εσένα και συνειδητοποιώ τον εαυτό μου.. αυτό γίνεται στην εικόνα σου.
Και βλέπω πόσο στεγνά και σκληρά γινονται τα κεφάλια μας , πόσο απελπιστικά όμοια και πόσο δραματικά πνίγονται από τους ίδιους φόβους.. έλα, ξεκόλλα τώρα..
Ούτε Άγιος είμαι, ούτε παιδί πια..
Αλλά την υπόσχεση σου θα την κρατήσεις για να μη φοβάμαι:
86, ήσυχα σε μια καρέκλα.. αν θέλω! Γιατί μπορεί να θέλω κι άλλο κι άλλο και να μην αντέχω ούτε αυτό.. όχι από εγωισμό, ούτε από φόβο.. αλλά από μια γαμημενη σιγουριά που μου κληρονομησες.. μαζί με την τρέλα.. τα δάχτυλα, τα σγουρά μαλλια, τον κωλο μου, και τα δόντια μου για να δαγκώνω τους εχθρούς μου..
Και να σου πω κάτι; Γάμησε τους όλους! Όλους όμως! Έτσι όπως γιναμε, εγώ μεσήλικη κι εσείς γέροι, δεν έχει κανένα λόγο να αμφισβητεις την αξία σου: έφτιαξες κάτι καλό. Και στο λέω με σιγουριά.
Όχι καλούς ανθρώπους, δεν υπάρχει αυτό το είδος από τη στιγμή που ο ίδιος ο ανθρωπος ορίζει καλό και καλό.
Έφτιαξες την πιο πολύπλοκη συνάρτηση, μόνο με αγνώστους παρανομαστες, συνθέτες πράξεις και αποτέλεσμα αγάπη.
Στο σχολείο μας μάθαιναν πως δεν προσθέτουμε μήλα και πορτοκάλια, και πως αν θες να το κάνεις ίσως πρέπει να τα εξισώσεις. Η ζωή μου δείχνει το ακριβώς αντίθετο.. όχι μόνο δεν εξισώνεις, αλλά χωράνε τα πάντα στη σακούλα..και μήλα και πορτοκάλια και κουνουπίδια και λουλούδια στο χερι..
